Hvað er frestunarárátta?

Frestun (e. Procrastinate) er skilgreint í Oxford orðabókinni sem „tefja eða fresta aðgerð“ (e. delay or postpone action).

Heimspekingar, sálfræðingar og hagfræðingar fóru að rannsaka frestunarfyrirbærið eftir að George Akerlof skrifaði ritgerð árið 1991 sem ber yfirskriftina „Procrastination and Obedience“ (á íslensku „frestun og hlýðni“).

Hann segir frá eigin reynslu þegar hann hafði frestað í nokkra mánuði, á hverjum degi án nokkurrar ástæðu, verkefni sem hann þurfti að gera, þegar hann áttaði sig á að þetta fyrirbæri, að fresta, umfram það að vera slæmur vani, fór yfir mörk skynseminnar.

Samkvæmt fræðimönnum er frestun eða frestunarárátta ekki þegar þú ákveður að fresta einhverju til næsta dags, heldur þegar þú gerir það vitandi að það er skaðlegt og stríðir gegn sjálfum þér.

Er þetta fásinna eða óskynsemi.

Frestun hefur neikvæð áhrif á starfsanda okkar og veldur gremju vegna uppsöfnunar verkefna sem bíða. Það eykur óánægju okkar og streitu og gerir okkur óhamingjusöm.

Sérhver óskynsöm ákvörðun – í hvert skipti sem við ákveðum að fresta – veldur litlu tjóni (almennt séð, ekki efnahagslega) en uppsöfnun þessa tjóns með tímanum getur skipt miklu á endanum.

Afleiðingarnar geta verið mjög miklar. Akerlof sýnir nokkur skýr dæmi: fólk sem lifir í fátækt á efri árum getur verið vegna þess að það frestaði að spara peninga á yngri árum, fólk sem glímir við fíkniefnavandamál eða heilsufarsvandamál vegna vímuefnaneyslu sem það vissi ekki hvernig ætti að hætta og fyrirtæki sem mistókust vegna þess að að skýra verkefnastjórnun vantaði eða það var ekki á hreinu hvernig ætti að byrja eða klára.

Að mínu mati er frestun einn stærsti óvinur persónulegrar afkasta og sá sem frestar mikilvægum hlutum reglulega, jafnvel þótt það sé öðrum hlutum í hag, missir tækifærið til að ná frábærum árangri.